مغز پُرخورها و معتادان شبیه به هم کار می‌ کند


این تنها قار و قورهای شکم نیست که بعضی‌ ها را به پُرخوری وا می ‌دارد. مطالعات نشان می‌ دهد که ذهن افراد پُرخور عامل محرک آن‌ ها است.

به گزارش لایوساینس، مطالعات نشان می ‌دهد که همان ذهنیتی که معتادان را از ترک باز می ‌دارد، توانایی کنترل غذا خوردن را هم از افراد پُرخور می‌ گیرد.

در حال حاضر کم اشتهایی و پُرخوری عصبی در راهنمای آماری و تشخیصی بیماری‌ های روانی (DSM) که راهنمای اصلی روانپزشکان است، قرار دارد.

چارلز اوبرایان، مدیر مرکز مطالعات اعتیاد دانشکده پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا و عضو کارگروه تهیه DSM جدید می‌ گوید: ” بحث‌هایی بین پزشکان وجود دارد که آیا پُرخوری باید به عنوان یک بیماری مغزی شناخته شود یا نه. ”

دو محقق از لابراتوار اختلالات اعتیادآور در دانشگاه بوستون در مطالعات خود دریافته‌ اند که تغذیه موش ‌ها با غذاهای ناسالم همان ناحیه از مغز را تحریک می ‌کند که مصرف مواد مخدر تحریک می‌ کنند. ”

این محققان در آزمایش دیگری، تعدادی موش از یک گروه را از رژیم غذایی سالم ولی یکنواخت خود جدا کردند و به آن ها غذاهای شیرین، پُر انرژی و سنگین خوراندند. بعد از دو روز، این موش‌ ها به گروه خود و رژیم غذایی سالم قدیمی بازگشتند سپس مشاهده شد که این موش ‌ها دیگر تمایلی به غذای سالم نداشتند و نسبت به موش‌ هایی که هرگز غذاهای ناسالم را امتحان نکرده‌ اند، کمتر از غذای سالم تغذیه کردند.

محققان معتقدند که اختلالات اشتها می ‌تواند در افرادی رخ دهد که رژیم غذایی ثابتی ندارند و رژیم غذایی آن ‌ها بعضی اوقات شامل غذاهای سالم است و بعضی اوقات غذاهای ناسالم. این افراد تمایل خود به غذاهای سالمی که افراد سالم از آن‌ ها لذت می ‌برند را از دست می‌ دهند.

البته فقط اشتهای افراد به غذاهای سالم نیست که تحت تا?ثیر رژیم غذایی آن ‌ها است. محققان دانشگاه بوستون همچنین در آزمایش بر روی موش‌ ها دریافتند که بازگرداندن موش‌ ها از رژیم ناسالم به رژیم سالم، بادامه مغز(آمیگدالا) آن‌ ها را نیز تحت تا?ثیر قرار می ‌دهد.

بادامه ناحیه‌ ای از مغز است که اضطراب را کنترل می ‌کند.

بادامه ی مغز موش ‌های تحت آزمایش بعد از بازگشت به رژیم سالم، ۵ برابر میزان پروتئینی به نام CRF(Corticotropin Releasing Factor) را ترشح می ‌کند. این همان ماده ‌ای است که معتادان را از ترک عادات خود باز می‌ دارد.

در ادامه، این ماده زمانی به سطح متعادل خود رسید و موش ‌ها را از اضطراب و تشویش نجات داد که غذاهای شیرین و ناسالم وارد رژیم موش‌ ها شد. در این مرحله تمایل موش ‌ها به خوردن غذای ناسالم نیز بیشتر از دفعه قبل بود.

محققان با تست چند دارو دریافتند که موادی که CRF را از اتصال به سلول‌ های مغزی باز می ‌دارند، تمایل موش‌ ها به غذاهای ناسالم و عادات غذایی آن‌ ها را کاهش می ‌دهد.

گفتنی ‌است که برای اولین بار در دهه ۹۰ میلادی دانشمندان به فکر استفاده از بازدارنده‌ های CRF برای درمان اعتیاد به الکل و مواد مخدر و افرادسیگاری افتادند.